Almanya, ödeme alışkanlıkları konusunda adeta 1990’larda yaşıyor. Berlin’deki bir kafede uzattığınız kredi kartına karşılık kasadaki görevli size genelde, “Sadece nakit” diyerek cevap veriyor. Peki, neden kredi kartına mesafeli durup ısrarla nakit kullanıyorlar?
Almanların bu alışkanlığının cevabı, kültürel hafızada yatıyor. Almancada “borç” anlamına gelen Schulden kelimesi, “suçluluk” veya “kabahat” anlamına gelen Schuld sözcüğüyle aynı kökten geliyor.
Bu dilsel bağ, Almanlar için “borçlanmanın” yalnızca mali bir eylem değil, aynı zamanda ahlaki bir yük olarak algılanmasına neden oluyor. Kredi kartı ise, onlara göre, “sahip olunmayan parayı harcamanın” ve dolayısıyla borç batağının kapısını açmanın sembolü.
Almanların nakit tutkusunun bir diğer güçlü nedeni ise mahremiyet takıntısı. Doğu Almanya döneminde Stasi tarafından yıllarca izlenen ve fişlenen halk, kişisel veriler konusunda son derece hassas. Kredi kartı kullanmak, nerede, ne zaman ve ne aldıklarına dair bir iz bırakmak anlamına geliyor.
GİROCARD KULLANILIYOR
Almanlar kart kullanıyor, ancak tercihleri kredi kartı değil Girocard (eski adıyla EC-Karte). Bu kartla yapılan her ödeme, anında banka hesabındaki mevcut paradan çekiliyor. Yani “borç para” değil, “mevcut para” harcanıyor. Bu sistem aynı zamanda komisyon oranı düşük olduğu için küçük işletmelerin de işine geliyor ve birçok kafede hâlâ “kredi kartı geçmez” tabelası yer alıyor.
